|
2004 Kerkje Sybrandahûs 29 februari 2004
>>>> Schrikkeloptreden Meindert Talma SYBRANDAHUIS - Als er één groep geschikt is om een schrikkelconcert te geven, dat wil zeggen een concert op negentwintig februari, dan is dat wel de formatie Meindert Talma & the Negroes. Het is een formatie, die beslist geen doorsnee repertoire ten gehore brengt en daardoor in staat is van een bijzondere dag een gedenkwaardige te maken. Op negentwintig februari 2004, afgelopen zondagmiddag, was de groep te beluisteren in de kloosterkapel van Sybrandahuis. Daar droeg voorman/toetsenist Meindert Talma bijzonder aparte teksten, op muziek gezet, voor en zorgden The Negroes (Niek de Vries - gitaar, Jan Pier Brands - drums en Janke Brands - basgitaar) voor instrumentale ondersteuning. 'Set mar yn' waren Meinderts eerste woorden en bedoeld voor de muzikanten. Na het instrumentale begin van het concert, richtte Talma zich pratend alleen nog tot het publiek. Met een stem, gespeend van iedere emotie (bewust?) en een daarbij behorende ondoorgrondelijke blik, leidde hij de verschillende nummers in en gaf ze daarna zingend dan wel praat-zingend gestalte. De onderwerpen ervan varieerden enorm. Er was sprake van liefde, verloren liefde en overspel, maar ook van een SRV-man, een geheime zender, het leven in een dorp als Surhuisterveen, een hobbydrinker en meer niet zo voor de hand liggende zaken. Zaken, die nu eens in het Fries, dan weer in het Nederlands werden bezongen en die het publiek tot luisteren dwongen, want wie er iets van miste, miste de clou. The Negroes begeleidden Talma's woordenreeksen, blues-achtig dienend of in strakke cadans en steeds ontstonden er mooie totaalnummers. Nummers, waarbinnen geregeld sfeer-, tempo- en maatwisseling optraden en waaraan Talma als toetsenist een belangrijke bijdrage leverde. Het muzikale jasje paste tegelijkertijd wel en niet bij de inhoud ervan. Je kunt het zo stellen, dat Meindert Talma simpelweg alles op muziek weet te zetten en dat omgekeerd elke muziek goed is voor zijn verhaal. Een verhaal met vaak dalende zangmotieven, maar toch ook met uitschieters in de hoogte. Een verhaal dat hij bepaald niet op wil dringen, maar dat het publiek wel op wil drinken. Kortom, het boeit! Nee, niet vanwege de poëzie of het goed in elkaar zittende lied, maar door exact het tegenovergestelde ervan. Voeg daarbij Talma's onderkoelde performance en ziedaar zijn succes en dat van The Negroes! >>>> Foto
>>>> Foto's
|
