|
2006 De Oosterpoort, Groningen Noorderslag Festival 14 januari 2006
>>>> (...) Ook het gevoel dat je naar slappe aftreksels van grote buitenlandse voorbeelden kijkt, blijft uit. Want het aantal zowel waarachtig als oorspronkelijk klinkende bands is groot. Enkelen van hen delen het podium onder de noemer ‘Nederlandse Impressionisten’, en hoewel de verschillen tussen Meindert Talma, At The Close Of Everyday en André Manuel groter zijn dan de overeenkomsten, krijg je in deze zaal een avond lang het gevoel dat Nederlandstalige muziek een nieuwe artistieke piek gaat beleven (...) >>>> Foto's
>>>> (...) Gelukkig was er meer ruimte in de zaal waar de ‘Nederlandse impressionisten’ zich presenteerden. Meindert Talma & the Negroes, Mondo Leone en André Manuel behoorden tot de smaakmakers van deze 20e editie van Noorderslag. Het Friese fenomeen Meindert Talma, kersvers vader en nu wonend in Zuidhorn, heeft met zijn nieuwe formule een mooie stap vooruit gemaakt. Op Noorderslag viel alles op zijn plaats, al was het jammer dat de mooie filmbeelden van multimediakunstenaar Jan Klug niet achter de band geprojecteerd werden maar ernaast. 'Iemand moet het doen' heet de voorstelling. De 'nieuwe impressionist' Meindert doet het met zijn Negroes zoals alleen hij het kan (...) >>>> Foto's
>>>> Foto's
>>>> (...) Meindert Talma overtuigde. Hij speelde met zijn Negroes in de vreemdste zaal van het complex. Deze CBK Groningen zaal is driehoekig. De aankleding was enigszins in de sfeer van Live in the Livingroom. Links in de driehoek stond de band op een podium te spelen en rechts was een groot scherm te zien met bijpassende videobeelden. Het geheel was kunst met een hoofdletter K. De onnavolgbare teksten en de droge manier van brengen, gecombineerd met de videobeelden gaven een bijna surrealistische indruk. >>>> (...) Op naar Meindert Talma dus, en zijn Negroes. Zou Meindert nog steeds op zijn studentenkamertje wonen, vraag ik me af als hij het fantastische "Rummenigge" inzet. Ik denk aan de Sportschau waar mijn vader naar alle waarschijnlijkheid nog steeds elke zaterdag naar kijkt. Ik zie Meindert zijn hand in zijn broek steken en dan is het genoeg. Weg hier, een masturberende Talma is iets teveel van het goede.
>>>> Felicitaties voor Nederlandse pop (...) Terwijl de Nederlandse pop, zo leert een avond en een nacht rondstappen in De Oosterpoort, werkelijk een nieuw, fris elan toont. Daarin is ook steeds meer ruimte voor de eigen, Nederlandse identiteit. Die trad bij het wat kunstzinnige programma onder de naam De Nederlandse Impressionisten weer op een heel andere manier aan de dag dan bij de hiphop- en urban-artiesten die de laatste jaren terecht hun plek op Noorderslag hebben opgeëist. De gereformeerde achtergrond van At The Close Of Every Day en het dwarse, tussen Tom Waits en cabaret zwevende werk van André Manuel horen echter net zo goed bij de Nederlandse identiteit van nu als de vette woordenstromen van Jawat! en Opgezwolle, dat de feestelijkheden in de grote zaal doeltreffend afsloot (...) En hoe zat het met de Friezen? Hun inbreng was bescheiden, maar spraakmakend. Suicidal Birds zetten ook in duovorm de boel flink op stelten, al is een extra gitarist geen overbodige luxe. Riemer Veeman sloeg raak op zijn drums achter De Jeugd Van Tegenwoordig, die er in hun eigen set een net iets minder grote puinhoop van maakten dan eerder in een combi met orgelduo zZz. Meindert Talma & the Negroes zongen opnieuw over vervreemding en eigenheid. Dat deden ze in het Impressionisten-zaaltje temidden van de foto's van Kees Tabak, waar organist Harm Wierda uit Rinsumageest (en uit de band van Planet Orange) voor afwisselend huiselijke en hoogst psychedelische pauzemuziekjes zorgde (...) >>>> NOORDERSLAG 2006 (...) maar door de verdrukking was uitwijken
naar de CBK-zaal voor 'Nederlandse impressionisten' een betere optie. Met het baanbrekende
werk en grote succes van Spinvis is de weg vrij voor de literaire Nederlandse muziek.
Meindert Talma begon met een indrukwekkende show van verhalen en rauwe bluesrock. De
verhalen vormden een perfect samenspel met de dromerige beelden van mediakunstenaar Jan
Klug. At the Close of Everyday speelde ook prachtige luisterliedjes. Het bleek een wolf in
schaapskleren voor het onfeilbare Woord van God. Het klonk gelukkig niet als christenrock,
en publiek luisterde ademloos. Dit in tegenstelling tot de uit de hand gelopen gekte bij
het Limburgse D'r Sjaak: Rammstein met Limburgs accent en lullige dansjes. Knallende rock
en ingenieus samplewerk: het podium was te klein voor deze mannen. |
www.noorderslag.nl |
