|
2007 Ekko, Utrecht Kippenvel, "Song! Writer!" 6 juli 2007/vr
>>>> De avond van het kippenvel - Song! Writer! Luisteren en lezen. Ik ben er nog niet uit. Ik zei ooit dat boeken mijn leven meer hebben veranderd dan muziek en daar kreeg ik een boel commentaar op. Natuurlijk, door muziek werk ik één middag in de week bij de platenboer, door muziek schrijf ik stukjes voor File Under, door muziek ontmoette ik mijn lief. Door de dichter op wie ik afstudeerde, leerde ik Joy Division jaren na dato kennen. Er is iets met muziek, maar ik vind het moeilijk om precies te zeggen wat. Muziek heeft heel veel invloed gehad, maar toch waren het de boeken die me in eerste instantie kneedden tot wie ik nu ben. En ik hou van muziek, met heel mijn hart en ziel. Ik heb wel degelijk een diepe liefde voor en een onaflatende honger naar meer muziek, maar ik leer er niks van. Er gebeurt iets. Gisteren kreeg ik het juiste antwoord van Hanneke Hendrix. Muziek is een soundtrack voor het leven. Ze biedt helaas geen antwoorden al denken, of hopen we vaak van wel. Kippenvel in samenwerking met de schrijversopleiding van de HKU. Er stonden tafeltjes in Ekko. Wiebeltafeltjes. Met kleedjes, Perzisch waar mogelijk. Met daaromheen wiebelstoeltjes. Het was vol. Er waren veel gasten die mochten vertellen wat er dan precies met muziek was. Of ze draaiden er net als ik graag een beetje omheen. We schrijven er graag over, hoe persoonlijker hoe beter. Muziek laat zich ook het beste omschrijven als de soundtrack van een persoonlijk leven. Herken je je daarin, dan begrijp je de persoon. Herken je niks, dan heb je niks met muziek. Denk ik. "Ik dacht dat ik veel gedichten had geschreven over muziek," zei Tjitske Jansen. "Maar ja, poëzie is ook muziek." Prachtig was het hoe Meindert Talma & The Negroes liedjes lieten horen uit het Amerika van weleer, maar dan vertaald naar het Nederlands. Ook daar, muziek als soundtrack voor het leven in de gevangenis en muziek als omlijsting van legendes. Roosbeef, die nog meer dan veel artiesten haar leven van muziek voorziet en liedjes schrijft over haar moeder die ging stofzuigen terwijl zij rec/play-stop aan het opnemen was. "Als muziek zegt wie je bent, dan ben ik gewoon Britney, Beyoncé of Christina," zei Diana Chin-A-Fat, literatuurcriticus bij het Algemeen Dagblad die zich er bijna voor leek te gaan schamen dat ze waarschijnlijk minder met muziek had dan de mensen in de zaal, maar maakte een mooi statement. En vergeleek het lezen van boeken heel even met muziek, om zich er daarna van te vergewissen dat ze met appels en peren bezig was. "Dat iemand hier refereerde aan The Bluetones. Schitterend. How Nick Hornby can you get?", zei Gijsbert Kamer over het stukje van Hanneke Hendrix, eerder op de avond. Muziekliefhebbers zullen zich de opwinding die zich van Gijsbert Kamer meester maakten kunnen voorstellen. Je kunt elkaar vinden in een liedje. Eén blik van verstandhouding is dan genoeg. Die blikken werden uitgewisseld. Blikken genoeg gisteren. Ik knikte ook instemmend toen Gijsbert Kamer zei mensen niet te vertrouwen die alleen klassiekers uit de canon in hun top vijf allertijden hadden opgenomen. In een lijstje hoort nu eenmaal iets van een persoonlijke smaak. Ik luisterde wel naar muziek, maar begreep pas hoe het zat toen ik al wat ouder was. Niks veel muziek in mijn late tienerjaren. Ik zat muzikaal gezien op een verkeerde school. Pas toen ik The Boy With The Arab Strap luisterde, begreep ik dat ik veel meer met muziek had dan ik tot dan toe toe had willen geven. Daarom is mijn top vijf niet zo oud. En ben ik muzikaal gezien, vreemd opgevoed. Een eigen smaak ontwikkelde ik pas later. Ik vind dat ik te lang naar De Dijk heb geluisterd. Maar het was niet anders. Blijkbaar ging het zo bij mij. Ik had ook geen oudere broers. Soms vind ik het erg dat ik er niet was toen een plaat uitkwam. Soms had ik er niet eens kunnen zijn. Het is fijn om te luisteren naar mensen die iets met muziek hebben en aan het uitzoeken zijn wat precies. Om lijstjes van anderen door te nemen. Neurosen van anderen zijn altijd minder erg dan die van jezelf. Muziek is altijd persoonlijk en als we erover schrijven, schrijven we enkel en alleen over ons leven. Dát is belangrijk. Het was High Fidelitietje spelen. Zoals we bij File Under ook doen. Zoals het schrijven over muziek eigenlijk altijd zou moeten zijn. Anders kan het niet. Daarom was de avond goed. Kippenvel. Daar zorgt muziek voor. (Ik zat bij Rufus Wainwright de avond ervoor. Zoveel kippenvel had ik zelden.) Muziek geeft geen antwoorden, muziek biedt een soundtrack voor het leven. Dankjewel. |
