Tamango (film + band)
Voorprogramma: Moi, le Voisin. Grote zaal. Aanvang: 20.30 uur.

>>>>
Volkskrantblog Gijsbert Kamer, 17 mei 2009
Tekst: Gysbert Kamer

Prachtige Meindert Talma, zonder ironie

Er is staat een zinnetje in het interview dat de Guardian vorige week had met Stuart Murdoch, dat me de hele week al bezighoudt:

Everything is so ironic these days and it’s just no good. I’d take bad sincerity over good irony any day.

Werkt ironie nog wel, en is het in deze tijden nog wel wenselijk?

Murdoch vindt van niet, en hoe langer ik er over nadenk hoe meer ik denk dat ie gelijk heeft. Ik las van de week Robert Vuijsjes Alleen Maar Nette Mensen en heb me rotgelachen. Ik begrijp niet dat het boek nu pas onder de aandacht komt (het verscheen in maart 2008) maar ik ben er blij mee.
Er was deze week in de media veel over te doen. Verontwaardigde Surinaamse vrouwen, boze stukken op de opiniepagina’s. Vuijsje zou een karikatuur maken van zwarte vrouwen, hem wordt impliciet racisme verweten.

Allemaal onzin. Dan kunnen ook alle inwoners van Amsterdam Oud-Zuid zich beledigd voelen, net als alle joden in die stad. Maar goed, het is wel duidelijk dat mocht Vuijsje ironische bedoelingen hebben gehad, dit in elk geval niet begrepen wordt.

Er staan een paar meesterlijke opmerkingen over soul en r&b in het boek, waar ik nog een keer op terugkom.

Ik kom niet terug op het songfestival anders dan dat Nederland hier een beschamende bijdrage aan leverde. Ik heb de twee halve finales gezien en Nederland was kwalitatief op hooguit drie kandidaten na de slechtste.

En dan die opmerking van Gordon, in alle journaals herhaald, dat zij het Songfestival toch maar op de kaart hadden gezet, en dat de Toppers Nederland na een periode van rouw (Apeldoorn) weer het vertrouwde Oranje-gevoel hadden teruggegeven. Waar we met z'n allen wel weer aan toe waren.

Is die Gordon gek geworden? Ironie?

Ik ben donderdagnacht na het debacle vervolgens in Caesarion van Tommy Wieringa begonnen en heb het pas neergelegd bij het ochtendgloren toen ik het uit had.

Prachtboek en zonder ironie. Wel kwam ik op pagina 150 een mooie omschrijving van camp tegen: ‘geïroniseerde wansmaak’. Een omschrijving die zelfs niet op de Toppers van toepassing was omdat dit bloedernstige wansmaak was.

Goed, genoeg literatuur. Daar ben ik hier niet voor, maar ik ben gewoon blij dat ik in een week van Nederlandse culturele ellende ineens twee boeken in een ruk heb uitgelezen.

Toch een beetje Trots op Nederland. Helemaal nadat ik vrijdag de voorstelling Tamango van Meindert Talma in De Kikker in Utrecht zag. Talma heeft een complete suite van muziek en teksten gecomponeerd als soundtrack voor een film. De film draaide en Talma speelde met een negenmans-band.

Ik was altijd al een bewonderaar van Talma’s kunstenaarsschap. Als muzikant en schrijver (Dammen met Ome Hajo) verdient hij veel meer credits. Maar dat hij ook als componist tot zoiets moois als Tamango in staat was, dat maakte me blij.

Zoals ik geen strips kan lezen (moet ik beginnen bij het plaatje of de tekst?) heb ik moeite met het kijken naar een band en film tegelijk. Maakte niet uit, de muziek was mooi en die film heb ik ’s nachts nog eens teruggekeken. (cd en dvd zijn samen verpakt tot prachtuitgave).

Man verliest geliefde, betrekt hotelkamer om verdriet te verwerken, bestelt callgirl om herinneringen terug te halen, loopt op mislukking uit.
The end is near, there’s nothing more.

Loopt allemaal slecht af, maar het is allemaal troostrijk verbeeld. Mooie regel ook in I Do Not Crack:

Send me a girl, do you know that Everly Brothers-song
Whenever I want you all I have to do is dream.

Toen ik de plaat opzette verbaasde het me dat Talma er zelf niet of nauwelijks als zanger op te horen is (Jurgen Veenstra zingt vooral). Ik begrijp wel waarom denk ik. Er was een wat serieuzere stem voor nodig met meer drama. Had Talma zelf gezongen dan had dit wellicht een ongewild ironische klank gekregen.

Van ironie is hier in het geheel geen sprake. Wel was het geestig dat er in NRC Handelsblad het volgende te lezen stond:

‘De Fries Meindert Talma zingt op de nieuwste , achtste cd Tamango niet in het Fries maar in het Engels. Daarmee klinkt Talma minder excentriek, en dat doet de nummers goed.’

W.F. Hermans schreef het al eens: ‘Het culturele leven is moeilijk en vol gevaren.’

Prachtig project wel, dat een vette subsidie en tournee door het land verdient, maar voor die aanvraag daar is Talma wellicht te bescheiden voor.

>>>>
Foto
Foto: Storm/FileUnder

Terug naar het
optredens 2009-overzicht



www.theaterkikker.nl
www.myspace.com/moilevoisin
fileunder