Liveverslag LVC Leiden januari 2000 (editie Zuid Holland) 'Voor een goede band is elk optreden een try-out,' zegt Jelle Paulusma, de tegenwoordig baardige frontman van Daryll-Ann. Al zo'n tien jaar, sinds de band bestaat, voorspelt men Jelle dat de grote doorbraak op handen is, maar zelfs nu het vierde album Happy Traum elf weken de eerste plaats van de Moordlijst bekleedde, hebben de bandleden nog allemaal een baan naast de muziek. Het gaat bij Daryll-Ann dan ook om het plezier. Jelle en Coen Paulusma, Anne Soldaat en 'de Jeroenen Vos en Kleijn' (aldus de bio) kennen elkaar door en door en experimenteren naar eigen zeggen bij ieder concert. In de praktijk is hiervan helaas minder te horen. Zeker klinkt Daryll- Ann live anders dan op de plaat, maar dit is niet in alle opzichten een vooruitgang. Is het nogal cleane sixties-geluid van Happy Traum op het podium een stuk rauwer en energieker geworden, daardoor gaat ook een deel van de subtiliteit verloren in een tamelijk vlakke, rechttoe rechtaan rocksound. Het grootste deel van het publiek deert dit niet: de kleine tweehonderd aanwezigen in het LVC zijn enthousiast. Na afloop zijn de bandleden niet te beroerd om zich in het publiek te mengen voor een babbeltje. Jelle is ook van tevoren al op een van de voorste rijen te ontdekken, volop genietend van het voorprogramma, Excelsior-collegaband Meindert Talma and the Negroes. Talma is voor het ongeoefend oor even wennen, maar al snel bekoort de pianospelende Fries de luisteraar met zijn Nederlands- en Friestalige muziek. De manier waarop Talma op dezelfde bloedserieuze toon zowel Friese plattelandsromantiek als gortdroge humor brengt, maakt zijn optreden heel verrassend. Wellicht geeft deze band, samen met bijvoorbeeld Bauer, iets van de nieuwe richting aan die het Excelsior-label inslaat ten opzichte van zijn oudere bands, zoals Daryll-Ann en Caesar. |
