De Nederlander Michael Milo ALIAS King Me vatte ergens medio 2003 het ludieke plan op om negentien 'vrouwelijke' tracks te laten coveren door een aantal kopstukken uit de Europese en Amerikaanse underground. Een applaus-waardig initiatief al kun je wel wat afdingen op de betekenis van 'vrouwelijk' op 'More Than A Woman' (My First Sonny Weismuller/Konkurrent).

In wezen betekent het niet veel meer dan liedjes gezongen door een vrouw, een Tori Amos-achtige diepzinnigheid steekt er niet achter. En 'Glorybox' van Portishead en 'Fernando' van ABBA, zijn dat niet gewoon een bandnummers?

Enfin, een kniesoor die er oplet. Het idee alleen is zoiets als bij voorbaat een vier krijgen omdat je op de vereiste tijd en plaats op je tentamen verschijnt.

Om dat cijfer op te krikken, moet het inhoudelijk natuurlijk ook nog een beetje leuk wezen, iets dat met bijdragen van onder meer Whip (= zanger van Timesbold), de gebroeders Herman Düne, Meindert Talma en Pfaff op voorhand ook reeds gegarandeerd lijkt. Men heeft reeds een zes.

De tracks zijn goed en gevarieerd gekozen van 'Get Into The Groove' van Madonna (uitgevoerd door Kid Dakota) tot 'Fast Car' van Tracy Chapman (uitgevoerd door Lawn) tot 'These Days' van Nico. We zitten nu op een zeven, ruim voldoende.

Wordt het ook een acht? Welja, waarom niet. Wie wil er nou niet een plaat in huis met Meindert Talma die zich semi-ongeïnspireerd door 'Someone Loves You Honey' (June Lodge) neuzelt? Of King Me zelf die 'Family Affair' van Mary J. Blige van een eigen signatuur voorziet en Telefunk dat 'Rapture' van Blondie door de indie-mangel haalt?

Edoch daar verrijst de onneembare horde naar een negen, laat staan een tien. Hoe leuk ook, als geheel is More Than A Woman net iets te eenzijdig 'indie' uitgevoerd: pling, pling, pling en een lijzige zang, we kennen de formule wel zo'n beetje. Een brutale cover à la 'Comfortably Numb' van Scissor Sisters (zie: elders in deze rubriek) staat er niet op en had het album zeker goed gedaan.