|
Laat het orgel jammeren 24 februari 2011 (no. 4)
Dat je het liefst van twee walletjes eet is niet per definitie slecht. Waarom zou je je beperken tot één tak van sport als je er meerdere beheerst? Meindert Talma, de langste Fries in Groningen, is zo'n allrounder. Hij maakt muziek en schrijft boeken. Maar al te vaak gaat het één samen met het ander. Literaire muziek of rockroman, zo je wilt. Daar komt nu een derde tak van sport bij. Gedichten schrijven doet Meindert Talma ook. 'Laat Het Orgel Jammeren' is Talma's debuut als dichter en op basis van de omschrijvingen sluit het perfect aan bij zijn werk als muzikant en schrijver. Met zijn gebruikelijke absurdisme schrijft hij over 'kleurrijke randfiguren uit stad en dorp, pijnlijk persoonlijke ontboezemingen, muziekavonturen en voetballers met baarden en snorren.' Meindert's liedjes en verhalen lezen en luisteren als een parade van mensen die net buiten de maatschappij vallen, maar toch uiterst herkenbaar zijn. Dat was al zo met zijn muziek en zijn boeken en nu dus ook met zijn gedichten. In het boek 'Kriebelvisje' komen AC/DC-liefhebbers op klompen voorbij en zijn debuutroman damt hij met zijn Ome Hajo, die altijd van hem wint en daarnaast in de bijbel leest. In zijn liedjes worden al even opvallende passanten gevangen in charmant rammelende muziek. Met zijn band The Negroes maakte hij een paar prima platen, die vaak minder aandacht kregen dan ze verdienden. Een beetje als de Friese variant van Beck, of Spinvis uit de provincie. Hoewel de Negroes inmiddels zijn ontbonden, is ondenkbaar dat muziek geen onderdeel van Talma's werk is. Ook bij deze presentatie is het er in overvloede. Gedichten worden voorgelezen terwijl een klein orgeltje meepruttelt en een zestal gastmuzikanten mee komt spelen. DJ Kesanova draait orgelplaatjes ende Cola Smurfen maken hun debuut. Ook is er een gesproken Sport in Woord-column van De Jonge Boschfazant en zijn Tsead Bruinja, Rense Sinkgraven en Jan 'Potzenmaker' Ketelaar van de partij als gastdichters. Gedichten op zijn Talma's, en helemaal de presentatie van zijn debuutbundel, zijn een vrolijke chaos waar poëzie, verhalen en muziek om voorrang strijden en nog allerminst zeker is wie het krijgt. Dat manusje van alles, dat van-alles-een-beetje-en-toch-één-geheel is precies wat Meindert Talma typeert en zo leuk maakt. Schrijven en muziek zijn geen losstaande projecten, maar in elkaar overlopende varianten die een verdacht herkenbaar plaatje schetsen van de wereld om je heen. Of je het literaire muziek of muzikale literatuur wilt noemen is niet zo belangrijk. Dat je het over je heen laat komen, in je opneemt en er van geniet is dat wel, lijkt me. |
|
