Recensie Leave Stumper februari 2002 Talma’s humor is oer-Hollands en het is nog een klein wonder te noemen dat we, ten zuiden van Zwolle, dat ook nog kunnen volgen. Meindert is namelijk kraaknuchter qua taalgebruik, schrijft vooral over misgelopen liefdesrelaties en de bijbehorende afspraakjes en doet dat op droog-komische, maar ook uiterst tragische wijze. Die tragiek komt vooral ook naar voren via het instrumentarium dat hij hanteert op Leave Stumper. De toetsenpartijen zijn dit keer volop aanwezig , terwijl The Negroes tijdens een harder nummer kiezen voor een rammelende lo-fi benadering. Past allemaal perfect bij de vlakke stem van Talma, die soms ongegeneerd zingt hoe hij in de dorpskroeg weer eens zijn tong bij een stevige brunette naar binnen werkte. Dat Gummbah een van de tekenaars was die de hoes van Stumper opleukte verbaast dan ook niet. Beide artiesten bevinden zich namelijk in een vergelijkbaar, typisch Nederlands universum. Bedenk daar maar eens een passende naam voor. |
