|
Recensie 'Meindert
Talma & the Negroes' 12 mei 2005 Gloria in excelsis Deo! Meindert Talma heeft een nieuwe cd! En een nieuwe vriendin. En als ik daar even wat Libelle-psychologie op mag loslaten: ik denk dat dit laatste er mede voor heeft gezorgd dat de cd verschilt van zijn vijf voorgangers. Hij luidt een nieuw Meindert Talma-tijdperk in. Een tijdperk waarin hij zich niet langer laat inspireren door onbereikbare vrouwen, liefdesverdriet en andere frustraties, maar door zijn nieuwe muze: zijn ‘mokkeltsje’, zijn suikerspin. Hij laat het fantaseren over vrouwen voortaan over aan anderen, bijvoorbeeld aan de dikke jongeman die naast hem komt zitten in bus 1 en bekent dat hij droomt van ‘een lekker gezond warm prakje, gemaakt door een mooie dame in zo’n sexy mantelpakje met daaronder een zwart slipje als een draad tussen haar kuiten, die ze zo nu en dan voor hem uitdoet’. De zesde cd van Meindert Talma & The Negroes heet… Meindert Talma & The Negroes. Ook dat moet toch duiden op een nieuw tijdperk? Terug naar de basis. En dat aan de productie van de cd geen enkele randstedeling meer te pas is gekomen (de mannen van de platenmaatschappij even niet meegerekend), maar alleen zijn beste vrienden en andere lokale intimi, duidt dat hier ook niet op? Betekent dit dat Meindert zich langzaam aan het terugtrekken is in de Friese wouden of is deze angst ongegrond? Dammen met ome Hajo en Kriebelvisje, Meinderts derde en vijfde cd, gingen vergezeld van een roman. Of vice versa, als je meer van boeken lezen houdt dan van plaatjes luisteren. Maar ook zonder boek mag duidelijk zijn wat voor literair genie Meindert Talma is. Vondsten als ‘een beetje groggy loop ik in mijn Sloggi-onderbroek’ zie ik Gerrit Komrij nog niet bij elkaar rijmen. Meindert voor dichter des vaderlands! Wat me meteen brengt bij de tweede rode draad in de liedjes, behalve de liefde: de onderbroek. Ik tel drie liedjes waarin voor dit stukje textiel een belangrijke rol is weggelegd. En misschien is me nog ergens een Friestalige onderbroek ontgaan. Eenmaal uitgepsychologiseerd en uitgeanalyseerd blijft er een hele hoop mooie muziek over. Liefhebbers van griezelige orgelmuziek komen ruimschoots aan hun trekken met het psychedelische, onheilspellende De blauwe fedde. Een suckers voor strijkers zullen het niet droog kunnen houden bij Dûnsje wyldekat dûnsje. In Datst du net mear bestiest geeft Meindert een Bee Gee’s-imititatie ten beste die haar weerga niet kent. Luister maar! En lees! Meinderts webmaster, de trouwste en ijverigste die je je maar kunt wensen, heeft ervoor gezorgd dat alles wat je over Meindert Talma wilt weten online staat. |
