|
Recensie 'Meindert Talma & the Negroes' 13 mei 2005 Op de zesde CD van Meindert Talma zijn The
Negroes weer terug. Werd de vorige plaat, Kriebelvisje, nog ingespeeld met muzikanten uit
andere bands van het Excelsior-label, op zijn nieuwe CD zijn de vertrouwde Negroes –
Nyk de Vries en Janke en Jan Pier Brands – weer terug. Wellicht dat er daarom niet
voor een titel is gekozen. Een andere reden kan zijn dat Meindert niet eerder zo
zelfverzekerd klonk. Naast ongegeneerde liefdesverklaringen als opener
"Suikerspin", "Dunsje Wyldekat Dunsje" en het grappige en ontwapenende
"Myn mokkeltsje is aan het tandenpoetsen" ('ik lig al onder de dekens met alleen
mijn onderbroekje aan dat ik gekregen heb van Sinterklaas nu al weer negen jaar geleden
toen was de kleur nog paars') vinden we de dreigende Nick Cave-achtige moordballade
("Een smerig karwei" ), het aan Yo La Tengo herinnerende "De Blauwe
Fedde" en "Datst Du Net Mear Bestiest" dat van Meinder Talma & The
Negroes een vuige versie van Vive la Fete maakt. Tien tracks heeft hij verzameld, eerlijk
verdeeld in vijf Friese en vijf Nederlandstalige liedjes. Hoewel ik hierboven referenties
noemde, klinken ze allemaal even origineel en even kenmerkend Meindert Talma. We gooien de
naam 'Daniel Johnston van de Lage Landen' maar over boord. Meindert Talma voldoet. Groot.
Liedjesschrijver. Heel. Groot. Liedjesschrijver. |
