|
Recensie 'Meindert
Talma & the Negroes' Mei 2005 Het zesde album van schrijver, columnist, volkszanger en toetsenist Meindert Talma is titelloos. Een doorstart die de overstap naar het theater markeert? Waar zijn vorige plaat werd ingespeeld door gastmusici, waaronder enkele leden van Daryll-Ann, zijn in elk geval The Negroes weer present. Niet alleen is die band door de jaren heen steeds hechter gaan spelen, ook Talma zelf is al lang niet meer de lo-fi-knutselaar die hij ooit was. Zijn liedjes, met Fries- en Nederlandstalige teksten, zoals het bekroonde (Liet 2004) Dunsje Wyldekat Dunsje, worden steeds geraffineerder. Electropop, klassiek, roots, rock, vaudeville etc. Op onnavolgbare wijze door elkaar gehusseld. Minimalistisch of juist barok. Wonderlijke, dwars klinkende toverballenpop, waarbij telkens een ander kleurtje aan de oppervlakte komt. Hoewel de typische droge humor niet ontbreekt en we zelfs enig pril liefdesgeluk signaleren (Suikerspin, Myn Mokkeltsje Is Aan Het Tandenpoetsen), is de sfeer over het algemeen serieuzer dan voorheen, soms zelfs tegen het grimmige aan. De existentiële wijsheid van Du Tinkst Dat It Komt naast het uitermate sinistere Een Smerig Karwei, misschien wel de eerste echte Friese murder ballad. Meindert blijft een buitenbeentje binnen het Nederlandse songschrijversgenootschap. |
