|
Recensie 'Nu geloof ik wat er in de bijbel staat' 9 januari 2007 Dit is geen "regulier" album van Meindert Talma & The Negroes. Het is een plaat gebaseerd op het werk 'The Anthology Of American Folk' van Harry Smith, een verzameling folk-, country- en bluesliedjes verspreid over zes elpees opgenomen in de periode 1927/1932. Een reeks nummers over desperado's, bandieten, zwaar godvrezende mensen en moordenaars waarvan Talma er negen heeft bewerkt. Al die negen tracks worden door Talma vooraf kort toegelicht, zodat je de context van het onderwerp meteen begrijpt. Voor de opnamen werd een gepaste locatie gevonden, namelijk een kerkje in Drachtstercompagnie genaamd 'Jezus Leeft', het karakter van de opname-omgeving is goed terug te horen in het geluid. Ook de begeleidende muziek en manier van zingen van Meindert zijn een tikkeltje anders dan we gewend zijn van de boomlange Fries. De muziek is veelal wat directer en Meindert lijkt, nu er minder sprake is van dubbelzinnigheid, wat gepassioneerder over te komen. Ook wordt er en her en der gebruik gemaakt van instrumenten die we niet zo gewend zijn bij Talma en zijn Negroes, zoals mondharmonica en banjo. Het is voor de Meindert Talma-liefhebber wel even wennen, hoewel het nu ook weer niet zoveel uit de toon valt vergeleken bij de rest van zijn oeuvre. Het resultaat roept wat gemengde gevoelens op, enerzijds is Talma er goed in geslaagd de sfeer over te brengen in de muziek en de Nederlandstalige teksten, anderzijds is de Fries niet zo'n begenadigd vocalist dat hij alle gevoelens op adequate manier kan overbrengen. Zijn soms wat voordragende zang wrikt hier en daar wat met de smeekbedes of razernij. Daar staat dan tegenover dat Talma en zijn Negroes in een aantal liedjes donkerder en beklemmender klinken dan ooit tevoren en met name de drums zijn "duister en diep". Ook al is het zo dat Meindert in een paar tracks met meer emotie zingt dan voorheen, een goed voorbeeld daarvan is 'Gevangeniscel Blues', jammer genoeg is hij er dus vocaal niet overal in geslaagd de juiste setting over te brengen. Toch is het een moedige stap van het viertal om eens met wat anders voor de dag te komen en gewenning loont, want een paar aanvankelijke bezwaren lijken bij meer luisterroutine weg te vallen en de mensen die Talma al langer volgen zullen zeker veel plezier aan dit album kunnen beleven. Een nadeel is ook wel dat als je de gesproken introducties een paar keer hebt gehoord, je de programmeerknop zult moeten gaan gebruiken omdat die tussenstukjes de vaart uit de plaat halen. Voor dat laatste is overigens wel een oplossing: koop de lp-versie, want daarop komen de nummers gewoon zonder onderbreking achter elkaar, zoals we inmiddels van Excelsior gewend zijn krijg je bij de lp de cd als bonus en dat lijkt de meest optimale configuratie. |
