Recensie 'Nu geloof ik wat er in de bijbel staat'

'Maart 2007
Peter Bruyn
(3 van 5 sterren)

Niet de Nederlandse vertalingen zijn het meest opmerkelijke aspect van dit album, maar het contrast tussen de Noord-Nederlandse, calvinistische godsdienstbeleving en die in Amerika. De folkblues- en chaingang-songtraditie, zoals terug te vinden op de compilatiealbums van Harry Smith, zijn vergeven van zonde, straf, duivel en god. Ze worden bij voorkeur gezongen bij een jankende mondharmonica, gierende slide-gitaar en de monotone beat van een houweel op een rotsbodem – met het gerinkel van kettingen op de achtergrond. Muziek waar mensen als Nick Cave en Tom Waits zich telkens weer door laten inspireren. Heel wat anders dan de sobere psalmzang met harmoniumbegeleiding waarin ook de muziek van de Friese Groninger Talma geworteld is. Een enkeling zal deze Nederlandse vertalingen van klassiekers als Joe Henry, Stagger Lee en See That My Grave Is Kept Clean als geinige gimmick beschouwen. Ten onrechte. Dit is gewoon echte volksmuziek van een soort dat wij niet – of niet meer - kennen.

Terug naar
pers-overzicht