|
Recensie 'Nu geloof ik wat er in de bijbel staat' '22 december 2006 Het is een eerbetoon aan al de schimmige muzikanten van de Anthology en hun prachtige, rare liedjes en in dat licht bezien is het een geslaagde plaat, met veel bezieling volgezongen, -geschreeuwd en -gespeeld. In 1952 bracht de Amerikaan Harry Smith zijn ‘Anthology Of American Folk Music’ uit, een selectie uit de duizenden 78-toerenplaten die muziekkenner Smith bezat, van 84 nummers die tussen 1927 en 1932 waren verschenen. Deze bonte collectie folk-, blues-, cajun-, country- en gospelsongs beïnvloedde de folkgeneratie van de jaren ’60, maar is vooral een prachtige reis door de tijd naar de ‘oude’ V.S., vol ongegeneerde jubel voor de Heer, verhalen over armoede, legendarische schurken en helden, misdaden, moord, de strop, de dood en vrijgezelle en pasgetrouwde meisjes. Opgenomen met één microfoon in krakend en ruisend mono op de vroegste opname-apparatuur. Meindert Talma heeft op het album ‘Nu Geloof Ik Wat Er In De Bijbel Staat’ 9 nummers van deze Anthology met in het Nederlands vertaalde teksten opgenomen. Op de cd-versie staat bovendien voor elk nummer een korte introductie, waarin Talma, zichzelf begeleidend op harmonium, wat vertelt over de tekst of de oorspronkelijke muzikant. Waarmee ‘Nu Geloof Ik Wat Er In De Bijbel Staat’ heel nadrukkelijk een eerbetoon aan de Anthology en haar vertolkers is. Uit het rariteitenkabinet aan niet bij elkaar passende, maar juist daarom tóch bij elkaar passende nummers en stijlen van de Anthology, hebben Meindert Talma & The Negroes een vrij coherente selectie van vooral blues- en folksongs gekozen. De stokoude nummers zijn door Talma & The Negroes in een bij deze tijd passend jasje gestoken: de arrangementen zijn flink overhoop getrokken en onder het banjo- en gitaargetokkel van toen zijn stevig gebeuk op trommels, traporgel-tapijten en schorre-kelen-gezang gelegd. Hiermee gaat iets van de rijke diversiteit verloren, maar het levert wel een plaat op die als één geheel klinkt, zonder aan sfeer en eigenzinnigheid in te leveren. De aanpak van Talma & The Negroes lijkt soms wat teveel
op het machinaal-ouderwetse bluesgeluid van Tom Waits. En Talma’s stem mist in
bijvoorbeeld ‘Stackalee’ of ‘Gevangeniscel Blues’ de kracht om zich
met een zwarte bluesman als Blind Lemon Jefferson (die het oorspronkelijke ‘Prison
Cell Blues’ opnam) te kunnen meten. Deze eigentijdse bloemlezing uit de Anthology Of American Folk Music heeft de redactie van Wobly bovendien het prachtige origineel doen ontdekken. Missie geslaagd, meneer Talma. |
