1 Suikerspin 2 Datst dû net mear bestiest 3 Buslijn 1, 17.35 uur 4 Dûnsje wyldekat dûnsje 5 Voor altijd niet meer de mijne 6 Ik houd op aan jou 7 Een smerig karwei 8 Myn mokkeltsje is aan het tandenpoetsen 9 De Blauwe Fedde 10 Dû tinkst dat it komt

Suikerspin

ik heb geen benul van tijd de dagen vliegen voorbij ik heb de hele week geslapen
met de ogen los net als een haas in zijn leger over het vlakke land hangt een grijze nevel
ik ben op weg naar mijn vriendin ze is een suikerspin een heel grote roze
een lekker zoet pruikerig ding met rode lippen en wangen die blozen
meeuwen krijsen vanaf de toren ik zet mijn laars in vette modder
mijn piano praat beter dan ik maar ik schreeuw veel harder
want ik ben op weg naar mijn vriendin ze is een suikerspin een heel grote roze
een lekker zoet pruikerig ding met rode lippen en wangen die blozen
soms vallen we in de ruimte en het gaat steeds sneller
we vallen in de ruimte en we vliegen in vuur
laten we samen verdwijnen oh zoete suikerspin
naar een plek waar onze liefde eeuwig duurt
een druk op de deurbel het grote bonzen van mijn hart en de deur gaat open
daar staat ze mijn allerliefste ze is een suikerspin een hele grote roze
een lekker zoet pruikerig ding met rode lippen en wangen die blozen
ze vliegt me om de hals en fluistert: ‘ik was bang dat je nooit meer zou komen’

Datst dû net mear bestiest

dû bist in skoander frommes dû makkest my alhiel oerremis
altyd goed yn it fleis en sa glânzich as in ikel
4 jier ha ik op dy wachte mar ik krige taal noch teken
wiest altyd al in nuvere sipel
ik bin dy noait ferjitten ik ha sa faak oan dy tocht
faker as Jezus oan syn skiep sa faak dat it sear die
en ik woe datst dû net mear bestiest ja ik woe datst dû net mear bestiest
ik ha al in pear pilskes hân ik bin noch by myn folle ferstân
ik stean noch stevich op myn skonken mei ik mei nei dyn hûs
want ik ha in soad te bepraten 4 jier ha ik op dy wachte
mar ik krige taal noch teken ik ha sa faak oan dy tocht
faker as Jezus oan syn skiep sa faak dat it sear die
en ik woe datst dû net mear bestiest ja ik woe datst dû net mear bestiest
swarte loft ferdriuwt de sinne swarte fûgels fljogge oer ús hinne
de himel is mei donkere wolken belutsen sa lang hiest dy de hannen fan my ôflutsen
hoewolst dû net mear mei my pratest wiest dû foar my in ljocht sûnder skaad
dû hast dyn skuld noait bleatlein dû hast der noait in wurd oer sein
ik ha sa faak oan dy tocht faker as Jezus oan syn skiep sa faak dat it sear die
en ik woe datst dû net mear bestiest ja ik woe datst dû net mear bestiest

Buslijn 1, 17.35 uur

in de stadsbus kwam een dikke jongeman naast me zitten
hij zei: ‘goedenavond mag ik jou eens wat vragen
vind je het ook niet jammer dat als je ’s avonds thuiskomt
er niemand is die voor jou het eten al heeft klaarstaan?
ik wil geen eten uit een plastic bakje ik wil een lekker gezond warm prakje
gemaakt door zo’n mooie dame in zo’n sexy mantelpakje?
met daaronder een zwart slipje als een draad tussen haar kuiten
die ze zo nu en dan speciaal voor me uit doet’

Dûnsje wyldekat dûnsje

dûnsje oh dûnsje dû lytse moaie reade wyldekat
dûnsje oh dûnsje al dyn frustraasjes mei graasje fuort
dû hast gjin sin om de dingen te begripen
dû hast gjin sin om de jonges te begripen
want dû kinst it wol dûnsje
lit dyn reade krollen skodzje wyldekat
dû bist de bêste dûnsje iderien mar fuort
dûnsje wyldekat dûnsje
dûnsje oh dûnsje dû lytse moaie reade wyldekat
dûnsje oh dûnsje al dyn frustraasjes mei graasje fuort
dû hast gjin minsken nedich dy’t foar dy tinke
dû hast gjin minsken nedich om it foar dy te sizzen
want dû kinst it wol dûnsje
lit dyn reade krollen skodzje wyldekat
dû bist de bêste dûnsje iderien mar fuort
dûnsje wuldekat dûnsje
dûnsje oh dûnsje dû lytse moaie reade wyldekat
dûnsje oh dûnsje al dyn frustraasjes mei graasje fuort

Voor altijd niet meer de mijne

soms kwam ze op bezoek als een korte onverschillige droom
ze had een smalle rechte rug in een zwarte bloemetjesjurk
we praatten zachtjes met elkaar liggend op onze rug
de woorden stegen naar het plafond en kwamen niet meer terug
het is net als met vogelzang in de voorzomer die is verstomd
je merkt niet wanneer al dat denken aan haar nu is gestopt
na al die tijd ben ik niet langer meer in haar macht
ik weet zelfs niet meer hoe ze huilde of lachte
ik heb haar uit mijn hoofd laten verdwijnen
zij is voor altijd niet meer de mijne
het is net als met vogelzang in de voorzomer die is verstomd
je merkt niet wanneer al dat denken aan haar nu is gestopt
ik heb haar uit mijn hoofd laten verdwijnen
zij is voor altijd niet meer de mijne

Ik houd op aan jou

ik heb geen enkel idee waar ik naar zoek
een beetje groggy loop ik in mijn sloggi-onderbroek
en ik heb een brandende kaars op mijn hoofd gezet
in mijn haar vallen kleine druppels kaarsvet
en ik denk: ik houd op aan jou te denken bij mijn dood
maar eerder eerder nooit
ik herinner me dat het goot van de regen
je drukte je sigaret uit en wachtte tot de rooksliert
naar het plafond was gestegen
en ik dacht: ik houd op aan jou te denken bij mijn dood
maar eerder eerder nooit
maar ik zei: 'ik kom je haast nooit meer tegen'
hierna wist ik niets meer te zeggen
je zei: 'het zal vast wel een goede reden hebben'
ik wist niet of je het meende of je het alleen maar voor de grap zei
want terwijl je het zei liet je me een paar keer het puntje van je tong zien
en je ravenzwarte ogen lachten maar ik was niet bij machte
om tegen jou te zeggen: 'ik houd op aan jou’

Een smerig karwei

er wordt sneeuw verwacht de deur van het café klapt en Klaas loopt langzaam naar buiten
de koevoet onder z’n autostoel verdwijnt in een zak van z’n jas naast een blauw zakje tabak
even later belt Klaas aan bij het huis van de slagersdochter ze heeft de hele nacht op Klaas gewacht
het is een smerig karwei maar iemand moet het doen de dochter van de slager ze heeft teveel gezien
de eerste sneeuwvlokken vallen op het rode haar van de slagersdochter verliefd lacht ze naar Klaas
in de takken van de boom verschijnt een vette gele maan Klaas haalt de koevoet onder z’n jas vandaan en houdt niet op met slaan
het is een smerig karwei maar iemand moet het doen de dochter van de slager ze heeft teveel gezien
het houdt niet op met sneeuwen Klaas pakt een schep uit z’n auto en begint te graven
vlak naast de roerloos liggende slagersdochter en als er geen kuil meer is maar alleen modder en sneeuw pakt Klaas zwetend zijn GSM
‘het is voor mekaar’ zegt hij met een dodelijk vermoeide stem
het is een smerig karwei maar iemand moet het doen de dochter van de slager ze heeft teveel gezien
oh diepe nacht die ons omringt de wereld in uw duister dwingt

Myn mokkeltsje is aan het tandenpoetsen

myn mokkeltsje is aan het tandenpoetsen
ik lig al onder de dekens met alleen mijn onderbroekje
dat ik gekregen heb van Sinterklaas
nu al weer negen jaar geleden toen was de kleur nog paars
ik ken myn mokkeltsje nog niet zo lang
buiten schijnt de volle vette maan en vele duizenden sterren
een auto zoeft weg ergens in de verte de maan schildert een schets op de muur
van een vrouw in een verzengend vuur
myn mokkeltsje is klaar met tandenpoetsen
en komt de slaapkamer binnen lopen
met een lachje om haar mondhoeken
en ik denk: dû bist myn mokkeltsje ja du bist myn mokkeltsje

De Blauwe Fedde

ik ha dy meinaam yn it tsjuster ik ha dy op de grûn delwâlde ik ha dy yn de bealich stutsen
ik ha dy meinaam yn it tsjuster ik ha dyn fleis en fel ferskuord ik ha al dyn bonken brutsen
ja want ik bin De Blauwe Fedde en dû silst gewaar wurde de grime fan De Blauwe Fedde
ik ha dy meinaam yn it tsjuster ik ha dyn fleis en fel ferskuord ik ha al dyn bonken brutsen
ik ha dy deade op 'e dei fan myn grime ik ha dy dronken makke mei galle ik ha dy as in baarch slachte
ja want ik bin De Blauwe Fedde en dû silst gewaar wurde de grime fan De Blauwe Fedde

Dû tinkst dat it komt

ús pake Atte wie 94 en echt útlibbe
hy wie op al wie er yn 'e holle noch sa helder sa geef as kryt
en doe bin ik deselde nacht dat er ferstoarn is by him west
hy hie kompleet gjin krachten mear en hy wie noait in prater west
in serieus petear hie ik myn libben noch noait echt mei him hân
want yn de omgong wie er wat ôfstânlik noait echt in waarm persoan
ik frege him ek niks ik sei: ‘hoi hoe is it?’ en doe sei er samar út it neat wei
hy fette eigentlik yn inkele wurden syn hiele libben gear:
‘dû tinkst dat it komt mar it komt noait’
en dat stiet by my yn marmer beiteld dat is in hiel libben yn 't koart
hy wie op syn manier sykjende allinnich hy socht it yn 'e matearje
hy hat gewoan de pech hân dat er yn in ferkearde tiid libbe
hy kaam út 'e bittere earmoed wei út 'e tritiger jierren
en berikte toch min ofte mear wat er berikke woe:
in sekere foarspoed in sigaar roke kinne iderien in eigen hûs
en toch sei er by syn ferstjerren: dû tinkst dat it komt mar it komt noait
dan bist 94 en dan tinkst noch hieltyd dat it komt
dû tinkst dat it komt mar it komt noait

Naar het complete
songoverzicht